Velika subota predstavlja dan duboke tišine i molitvenog iščekivanja, smeštena na samoj granici između bola Velikog petka i trijumfa vaskršnje radosti. Dok Hristovo telo počiva u grobu, verni narod se seća njegovog silaska u Ad, kojim je pobedio smrt i oslobodio pravednike, najavljujući konačnu pobedu života. Ovaj dan vekovima krasi veličanstveni događaj u Jerusalimu, gde se u crkvi Vaskrsenja Hristovog dešava silazak Blagodatnog ognja. Sveti plamen koji se na neobjašnjiv način pali u rukama jerusalimskog patrijarha vernici sa radošću prenose dalje, šireći svetlost vere svojim bližnjima i crkvama širom sveta.
U domovima vlada radna, ali mirna atmosfera, jer je Velika subota vreme poslednjih priprema za predstojeći praznik. Domaćice privode kraju spremanje kuće i svečane odeće, a oni koji to nisu učinili ranije, boje vaskršnja jaja u ranu zoru, pre izlaska sunca. U mnogim krajevima se mesi poseban vaskršnji kolač kako bi trpeza bila potpuna za sutrašnji dan. Istovremeno, vernici se pridržavaju strogog posta na vodi i suhojedenja, izbegavajući kuvanu hranu, ali i teške poljske ili ručne radove kako bi sačuvali duhovni mir. Velika subota tako označava kraj starog i početak novog doba, služeći kao tiha kapija kroz koju ceo hrišćanski svet prolazi ka radosnoj vesti o Hristovom vaskrsnuću.